اگر به خواندن یک داستان کوتاه رازآلود علاقه دارید…”
- قسمت‌های قبلی را از دست داده‌اید؟
- 🔗 [خواندن قسمت اول راز جوهر سرخ]
- 🔗 [خواندن قسمت دوم راز جوهر سرخ]
با خرد شدن شیشه، تاریکی مطلق فضای چاپخانه را بلعید. تنها صدای زوزه‌ی باد بود که از قاب شکسته‌ی پنجره به داخل می‌پیچید، و صدای خرد شدن قطعات شیشه زیر چکمه‌های سنگینِ کسانی که وارد سوله شده بودند.
دستِ استخوانی و سردِ عمو جلال بازوی کاوه را در تاریکی چنگ زد و او را به پایین کشید. پیرمرد کنار گوشش با صدایی که به زحمت شنیده می‌شد، هیس‌کنان گفت: «دفترچه رو بردار… از لای دستگاه‌های برش می‌ریم سمت انتهای سوله. صدات درنیاد.»
قلب کاوه با شدتی به سینه‌اش می‌کوبید که حس می‌کرد مهاجمان صدای آن را می‌شنوند. او دفترچه را در آغوش فشرد و چهار دست و پا، به دنبال سایه‌ی عمو جلال در میان ردیفِ هیولاهای آهنیِ چاپ حرکت کرد. نورِ چراغ‌قوه‌های قدرتمندی از سمت درِ ورودی، مثل شمشیرهای نوری، گرد و غبارِ معلق در هوای سوله را می‌شکافت و روی دیوارهای آجری می‌افتاد.
«بگردید! تا پیداش نکردید هیچ‌کس از اینجا بیرون نمیره!» صدای کلفتی در سوله پیچید؛ صدایی که برای کاوه کاملاً غریبه بود اما لرزه بر اندامش انداخت.
پس از چند دقیقه خزشِ نفس‌گیر در تاریکی، جلال و کاوه به تاریک‌ترین گوشه‌ی چاپخانه رسیدند. جایی که دستگاه عظیم و قدیمیِ «لایپزیک» زیر پارچه‌ای برزنتی و ضخیم سال‌ها بود که خاک می‌خورد. جلال با احتیاط لبه‌ی برزنت را کنار زد و هر دو به فضای کوچک بین دستگاه و دیوار خزیدند.
جلال از جیب بارانیِ خیسش، یک چراغ‌قوه‌ی فلزیِ کوچک و عجیب بیرون آورد.
«پدرت این چراغِ ماوراءبنفش رو خودش ساخته بود. ۲۵ سال پیش دادش به من تا روزی که تو این دفترچه رو پیدا کنی… بازش کن کاوه!»
دستان کاوه می‌لرزید. دفترچه‌ی چرمی را روی بدنه‌ی سرد و فلزیِ لایپزیک گذاشت و آن را باز کرد. همان صفحاتِ پر از خطوطِ نامفهوم با جوهر سرخ.
عمو جلال دکمه‌ی چراغ را زد. نورِ بنفش‌رنگ و خیره‌کننده‌ای روی کاغذهای قدیمی تابید.
کاوه نفسش را حبس کرد. زیر نور بنفش، رنگِ سرخِ جوهر ناپدید شد و به جای آن، خطوطی درخشان و فسفری‌رنگ روی کاغذ پدیدار شدند. خطوط نامفهوم حالا به هم متصل شده بودند. این یک متن نبود؛ یک نقشه‌ی مهندسیِ بسیار دقیق بود!
کاوه با ناباوری زمزمه کرد: «این… این نقشه‌ی همین چاپخونه است! اما… اینجا چی کشیده؟ عمو جلال، زیرِ چاپخونه ما یه طبقه‌ی مخفی هست؟»
نقشه به وضوح یک فضای بزرگِ زیرزمینی را دقیقاً در زیر همان نقطه‌ای که ایستاده بودند نشان می‌داد. در حاشیه‌ی نقشه، با دست‌خطی که حالا خوانا شده بود، نوشته شده بود:
«کاوه جان، اگر این را می‌خوانی، یعنی آن‌ها مرا پیدا کرده‌اند. هرگز به پلیس اعتماد نکن. کلیدِ زیرزمین در…»
ناگهان، برزنتِ روی دستگاه با خشونت به عقب کشیده شد. نورِ کورکننده‌ی یک چراغ‌قوه‌ی بزرگ مستقیم به صورت کاوه و جلال تابید.
مردی با پالتوی مشکی و اسلحه‌ای در دست، بالای سرشان ایستاده بود. مرد پوزخندی زد و با خونسردی گفت:
«خوب شد خودت زحمتِ رمزگشایی رو کشیدی جلال… حالا اون دفترچه رو بده به من!»
کاوه با وحشت به صورت مرد خیره شد. او این چهره را می‌شناخت… این مرد، شریکِ قدیمیِ پدرش بود که همه فکر می‌کردند سال‌ها پیش در یک تصادف کشته شده است!
“تمامی حقوق مادی و معنوی این داستان متعلق به انتشارات آوای نیزار می‌باشد. هرگونه کپی‌برداری، انتشار و بازنشر این محتوا در سایت‌ها و شبکه‌های اجتماعی بدون ذکر منبع و لینک مستقیم، پیگرد قانونی دارد.”