اگر به خواندن یک داستان معمایی کوتاه رازآلود علاقه دارید…”
- قسمت‌های قبلی را از دست داده‌اید؟
- 🔗 [خواندن قسمت اول راز جوهر سرخ]
- 🔗 [خواندن قسمت دوم راز جوهر سرخ]
- 🔗 [خواندن قسمت سوم راز جوهر سرخ]
- 🔗 [خواندن قسمت چهارم راز جوهر سرخ]
چراغ قرمز روی پنل لمسی، ناگهان از چشمک زدن ایستاد. رنگ آن به سبز تغییر کرد و صدای «تیک» بلندی در فضای نمور زیرزمین پیچید.
کاوه و عمو جلال قدمی به عقب برداشتند. درِ فولادی و سنگین گاوصندوق، با صدای فش‌فشِ هیدرولیک و بدون هیچ اصطکاکی، به آرامی رو به داخل باز شد. هوایی سرد و مطبوع — کاملاً متضاد با بوی نا و ماندگیِ چاپخانه بالا — به صورتشان خورد.
کاوه آب دهانش را قورت داد و جلو رفت. انتظار داشت با تاریکی مطلق و خروارها خاک روبه‌رو شود، اما چیزی که می‌دید با عقل جور درنمی‌آمد. آن سوی در، یک اتاق روشن با نورپردازی‌های مدرن و مینیمال قرار داشت. دیوار سمت چپ، پوشیده از مانیتورهای پیشرفته بود که تصاویر دوربین‌های مداربسته را نشان می‌دادند؛ تصاویری از تمام زوایای چاپخانه، حتی سوله‌ی متروکه و اتاقی که همین چند دقیقه پیش با منصور در آن درگیر شده بودند. در یکی از مانیتورها، منصور دیده می‌شد که دیوانه‌وار با قنداق اسلحه‌اش به کفپوش‌های چوبی می‌کوبید تا دریچه مخفی را پیدا کند.
در مرکز اتاق، یک دستگاه چاپ دیجیتال فوق‌پیشرفته در حال کار بود و برگه‌هایی با واتر‌مارک‌های درخشان را به آرامی بیرون می‌داد.
صدایی دورگه و خسته از گوشه تاریک اتاق به گوش رسید: «خوش آمدی، کاوه.»
کاوه درجا خشکش زد. این صدا… غیرممکن بود. از دل سایه‌ها، مردی با موهای جوگندمی، پلیور یقه‌اسکی مشکی و چهره‌ای پر از خطوط عمیقِ گذر زمان بیرون آمد. با وجود ۲۵ سال فاصله، کاوه آن چشم‌ها را می‌شناخت؛ چشم‌هایی که هر روز در عکس روی تاقچه خانه‌شان به آن‌ها خیره می‌شد.
«پـ… پدر؟» کاوه به سختی نفس می‌کشید. پاهایش یاری نمی‌کردند. پدری که فکر می‌کرد سال‌ها پیش مرده، حالا زنده و سالم روبروی او ایستاده بود.
مرد سرش را به آرامی تکان داد، اما نگاهش از کاوه عبور کرد و روی عمو جلال قفل شد. لحنش سرد و برنده شد: «بهت گفته بودم نذاری تنها کدهارو بخونه، جلال. اما نگفته بودم خودت هم باهاش بیای پایین.»
رنگ از رخسار جلال پرید، اما برخلاف انتظار، چهره‌ی ترسیده‌اش خیلی زود جای خود را به یک پوزخند سرد داد. او یک قدم از کاوه فاصله گرفت و دستش را به آرامی داخل جیب پالتویش برد.
پدر کاوه با قدم‌هایی شمرده نزدیک‌تر شد و ادامه داد: «دفترچه‌ی جوهر سرخ یه تله بود. رمزی که فقط خونِ من و تو می‌تونست بخوندش، کاوه. من این تله رو پهن کردم تا منصور رو از سوراخش بکشم بیرون… و مهم‌تر از اون، تا بفهمم ۳۰ سال پیش، چه کسی از داخل چاپخانه درها رو روی ما قفل کرد.»
نگاه کاوه با وحشت بین پدرش و جلال می‌چرخید. جلال، دوست صمیمی و سرکارگر وفادارشان، حالا یک رولور نقره‌ای و کوچک را از جیبش بیرون کشیده و مستقیم به سمت پدر کاوه نشانه رفته بود.
جلال با خونسردی گفت: «نباید برمی‌گشتی، بهرام. بعضی مرده‌ها باید همون زیر خاک بمونن.»
پیش از آنکه کسی واکنشی نشان دهد، صدای انفجاری مهیب از طبقه بالا، کل فونداسیون زیرزمین را لرزاند. خاک و سیمان از سقف فرو ریخت. منصور دریچه را منفجر کرده بود و حالا صدای قدم‌های سنگینش روی پله‌های سنگی به گوش می‌رسید…
(ادامه دارد…)
“تمامی حقوق مادی و معنوی این داستان متعلق به انتشارات آوای نیزار می‌باشد. هرگونه کپی‌برداری، انتشار و بازنشر این محتوا در سایت‌ها و شبکه‌های اجتماعی بدون ذکر منبع و لینک مستقیم، پیگرد قانونی دارد.”