اگر به خواندن یک داستان معمایی کوتاه رازآلود علاقه دارید…”
- قسمت‌های قبلی را از دست داده‌اید؟
- 🔗 [خواندن قسمت اول راز جوهر سرخ]
- 🔗 [خواندن قسمت دوم راز جوهر سرخ]
- 🔗 [خواندن قسمت سوم راز جوهر سرخ]
- 🔗 [خواندن قسمت چهارم راز جوهر سرخ]
- 🔗 [خواندن قسمت پنجم راز جوهر سرخ]
سی ثانیه…
نور قرمزِ اضطراری روی صورت‌های عرق‌کرده و خون‌آلودشان می‌رقصید. درِ چند تُنی گاوصندوق با صدای غرشِ موتورهای هیدرولیک در حال بسته شدن بود و فاصله‌ی آن با چهارچوب هر لحظه کمتر می‌شد.
چنگال‌های زمخت و سوخته‌ی منصور مثل یک گیره‌ی آهنی دور مچ پای کاوه قفل شده بود. کاوه با پای دیگرش دیوانه‌وار به دست منصور لگد می‌زد، اما مردِ زخمی انگار هیچ دردی حس نمی‌کرد. چشمان دیوانه‌وارش فقط به درایو فلزی در دست کاوه دوخته شده بود.
بیست ثانیه…
«ولم کن روانی!» کاوه فریاد زد و ناخن‌هایش را روی کفپوش سنگی پله‌ها کشید تا خودش را بیرون بکشد.
ناگهان سایه‌ای روی سر آن‌ها افتاد. بهرام بود. او کابل‌های سرور را رها کرده بود و با قدم‌هایی محکم جلو آمد. بدون هیچ حرفی، پاشنه‌ی کفش سنگینش را با تمام قدرت روی مچ دست منصور کوبید. صدای خرد شدن استخوان با فریاد دردناک منصور در هم آمیخت. دستش شل شد.
بهرام یقه‌ی کاوه را گرفت و او را با یک حرکت سریع به سمت بیرونِ گاوصندوق پرت کرد.
ده ثانیه…
کاوه روی پله‌های سنگیِ بیرون غلتید. به سرعت چرخید تا دست پدرش را بگیرد و او را هم بیرون بکشد. اما بهرام سر جایش ایستاده بود. او دکمه‌ی پنل داخلی را زد تا سرعت بسته شدن در را به حداکثر برساند.
«پدر! نه! بیا بیرون!» کاوه فریاد کشید و به سمت در خیز برداشت.
بهرام از میان شکافِ باریکی که در حال محو شدن بود، با لبخندی تلخ به پسرش نگاه کرد: «من سی ساله که این پایین زندانیم، پسر. تو برو… حالا تو ناشرِ حقیقتی.»
بـــــوم!
درِ فولادی با صدای مهیبی به هم کوبیده شد و قفل‌های چندگانه‌ی آن با صدای کلیک‌های سنگین درگیر شدند. تاریکیِ مطلق پله‌ها را فرا گرفت. سکوت، سنگین و خفه‌کننده بود. کاوه چند بار با مشت به درِ سرد و قطور کوبید، اما می‌دانست که هیچ صدایی به آن‌طرف نمی‌رسد.
دقایقی بعد، صدای آژیر ماشین‌های پلیس از خیابانِ بالای چاپخانه به گوش رسید؛ احتمالاً سیستمِ امنیتیِ زیرزمین، به‌طور خودکار پلیس را خبر کرده بود.
کاوه با قدم‌هایی سست و بی‌رمق، از پله‌های تاریک بالا رفت و وارد سوله‌ی اصلی چاپخانه شد. باران هنوز روی سقف حلبی می‌کوبید. او درایو فلزی را در یک جیب و دفترچه‌ی چرمیِ «جوهر سرخ» را در جیب دیگرش گذاشت و از درِ پشتی چاپخانه، به دلِ کوچه تاریک و بارانی زد.
زیر نورِ زردِ یک تیر چراغ‌برق، ایستاد. نفس‌هایش در هوای سرد بخار می‌شد. دفترچه را بیرون آورد. در آخرین صفحه‌ی آن، با همان دست‌خط و جوهر سرخ، جمله‌ای نوشته شده بود که تا آن شب متوجهش نشده بود:
“کلمه‌ها می‌توانند دنیا را بسوزانند، کاوه. مراقب باش چه چیزی را چاپ می‌کنی.”
کاوه به درایو فلزی نگاه کرد. درون این قطعه‌ی کوچک، تاریک‌ترین رازهای قدرتمندترین آدم‌های شهر پنهان بود. حالا او تصمیم‌گیرنده بود؛ آیا این رازها را منتشر می‌کرد و شهر را به آتش می‌کشید؟ یا آن‌ها را برای همیشه دفن می‌کرد؟
کاوه یقه پالتویش را بالا داد، قطره‌ی بارانی را از روی جلد دفترچه پاک کرد و در تاریکی شب ناپدید شد.
(پایان فصل اول)
“تمامی حقوق مادی و معنوی این داستان متعلق به انتشارات آوای نیزار می‌باشد. هرگونه کپی‌برداری، انتشار و بازنشر این محتوا در سایت‌ها و شبکه‌های اجتماعی بدون ذکر منبع و لینک مستقیم، پیگرد قانونی دارد.”