اگر به خواندن یک داستان معمایی کوتاه رازآلود علاقه دارید…”
فصل سوم – قسمت ۳: غریبه‌ای از گذشته
صدای قدم‌ها روی کف سیمانی چاپخانه هر لحظه بلندتر می‌شد. کاوه به سرعت نگین فلزی و یادداشت را در جیبش چپاند و یک آچار فرانسویِ سنگین و زنگ‌زده را از روی میز چنگ زد. شیوا چراغ‌قوه را خاموش کرد و هر دو در تاریکیِ دفتر شیشه‌ای حبس شدند. قلب‌هایشان به شدت می‌تپید.
صدای قدم‌ها دقیقاً پشت درِ دفتر متوقف شد. دستی دستگیره را پایین کشید و در با جیرجیرِ ملایمی باز شد.
در تاریکی، سایه‌ی مردی بلندقامت با پالتویی تیره چارچوب در را پر کرد.
صدایی دورگه، خشن و آمیخته با خس‌خسی ملایم، سکوت را شکست: «اون آچار رو بذار زمین، کاوه. اگه می‌خواستم بهتون آسیبی برسونم، اصلاً نمی‌فهمیدید چطور از درِ اصلی رد شدید.»
شیوا به سرعت چراغ‌قوه را روشن کرد و نورش را مستقیم به صورت مرد تاباند. او دستش را حائل چشمانش کرد. مردی بود حدوداً شصت ساله، با موهایی جوگندمی و نامرتب. صورتش پر از خطوط عمیق بود و یک جای زخم قدیمی و محو، از گوشه‌ی ابروی چپش تا روی گونه‌اش امتداد داشت. نگاهش سرد، بی‌تفاوت و به طرز عجیبی آشنا بود.
کاوه آچار را پایین نیاورد. «تو کی هستی؟ اسم من رو از کجا می‌دونی؟»
مرد پوزخندی زد و دستانش را به نشانه‌ی تسلیم بالا آورد، هرچند هیچ ترسی در حرکاتش نبود. «کسی که یه زمانی فکر می‌کرد می‌تونه با پدرت دنیا رو عوض کنه. می‌تونی من رو “الیاس” صدا کنی.»
نگاه الیاس از روی کاوه سُر خورد و روی میز نشست؛ جایی که دو نیمه‌ی استوانه‌ی برنجیِ باز شده (کریپتکس) رها شده بود. چشمانش برقی زد. «پس بالاخره بازش کردید. می‌بینم که کلمه‌ی عبور رو پیدا کردی. نگین فلزی کجاست؟ “اشکِ سیاه”؟»
شیوا با لحنی تدافعی پرسید: «تو از کجا می‌دونی توش چی بوده؟»
الیاس قدمی به داخل گذاشت. «چون پروتکل امنیتیِ اون نگین رو من و بهرام طراحی کردیم. اون بارکدِ QR که روش حک شده، فقط یه لینک ساده نیست؛ یه توکنِ دسترسیِ رمزنگاری‌شده به هسته‌ی مرکزیِ آرشیوِ اصلیه. اما بدون قرار گرفتن در موقعیت مکانیِ درست، اون نگین فقط یه تیکه فلز بی‌ارزشه.»
کاوه که حالا کمی تردید کرده بود، آچار را روی میز انداخت. «توی یادداشت نوشته بود: “به جایی برو که اولین قطره ریخته شد”. منظورش شبِ ناپدید شدن پدرمه؟»
چهره‌ی الیاس در هم رفت. سایه‌ای از اندوه و خشمِ قدیمی در چشمانش دوید. «نه پسر جان. تاریخِ این راز خیلی عقب‌تر از خیانتِ جلال و داستان اسکناس‌های تقلبی میره. پدرت داره به شبی اشاره می‌کنه که نسخه‌ی اصلیِ کتاب “ققنوس” توسط سانسورچی‌ها توقیف شد… و شبی که نویسنده‌ی جوانش، برای ساکت موندن، به قتل رسید.»
کاوه خشکش زد. «قتل؟ اما پدرم همیشه می‌گفت کتاب‌ها رو فقط خمیر کردن!»
الیاس سیگاری از جیب پالتویش بیرون کشید، اما آن را روشن نکرد و فقط بین لبانش نگه داشت. «تاریخ رو زنده‌ها می‌نویسن. اولین قطره‌ی خون، توی زیرزمینِ تئاتر متروکه‌ی لاله زار ریخته شد. همون‌جا که محفل ادبیِ مخفیِ ما برگزار می‌شد. باید ساعت ۳ نیمه‌شب اونجا باشیم.»
شیوا به ساعت مچی‌اش نگاه کرد و با نگرانی گفت: «الان ساعت یک و نیم صبحه!»
الیاس چرخید و به سمت خروجیِ چاپخانه راه افتاد. «پس وقت نداریم. سگ‌های شکاریِ جلال همین الان دارن اطراف بانک فردوسی بو می‌کشن. دیر یا زود می‌فهمن ماشینتون رو کجا رها کردید و به این چاپخانه می‌رسن. اگه می‌خواید بفهمید پدرت واقعاً برای چی جنگید، دنبالم بیاید.»
کاوه و شیوا نگاهی به یکدیگر انداختند. اعتماد به این غریبه‌ی زخم‌خورده کار عاقلانه‌ای به نظر نمی‌رسید، اما او تنها کسی بود که قطعات این پازلِ خونین را می‌شناخت. کاوه نگین را محکم در مشتش فشرد و هر دو به دنبال الیاس، در تاریکی و بارانِ شبانه‌ی تهران گم شدند.