اگر به خواندن یک داستان معمایی کوتاه رازآلود علاقه دارید…”
- 🔗 [خواندن قسمت اول فصل سوم راز جوهر سرخ]
فصل سوم – قسمت ۲: سایه‌ها در چاپخانه
باران پاییزی تهران، بی‌رحمانه روی آسفالت می‌کوبید. کاوه و شیوا، خیس و نفس‌زنان، از کوچه‌های پیچ‌درپیچ و تاریک اطراف میدان بهارستان می‌گذشتند. صدای آژیر پلیس از دوردست به گوش می‌رسید، اما هر لحظه محوتر می‌شد.
کاوه جلوی یک درِ آهنیِ زنگ‌زده و بزرگ توقف کرد. روی تابلوی رنگ‌ورورفته‌ی بالای در، به سختی می‌شد کلمه‌ی «چاپخانه» را خواند.
شیوا با صدایی که از سرما می‌لرزید پرسید: «اینجا کجاست؟ مطمئنی امنه؟»
کاوه کلید قدیمی و بلندی را از جیب مخفی کیفش بیرون کشید. «چاپخانه‌ی قدیمیِ پدرمه. سال‌هاست که تعطیله. جلال و آدم‌هاش از وجود اینجا بی‌خبرن، چون سندش به اسم مادرم بود، نه انتشارات.»
با چرخاندن کلید، درِ آهنی با ناله‌ی گوش‌خراشی باز شد. آن‌ها به سرعت داخل شدند و در را پشت سرشان قفل کردند.
فضای داخل، تاریک، نمور و پر از بوی سرب، جوهر خشک‌شده و کاغذِ نم‌کشیده بود. شیوا چراغ‌قوه‌ی کوچکی را روشن کرد. نور ضعیف آن، روی دستگاه‌های چاپ افستِ قدیمی که مثل هیولاهایی خفته زیر پارچه‌های برزنتی پنهان شده بودند، افتاد.
آن‌ها به دفتر کوچک شیشه‌ای در گوشه‌ی چاپخانه رفتند. کاوه پرده‌های کرکره‌ایِ خاک‌گرفته را کشید تا هیچ نوری به بیرون درز نکند. سپس، کوله‌پشتی را روی میز چوبیِ قدیمی گذاشت و استوانه‌ی برنجی (کریپتکس) و دفترچه‌ی چرمی را بیرون آورد.
شیوا روی یک صندلیِ زهواردررفته نشست و به استوانه خیره شد. «خب… حالا باید چیکار کنیم؟ روی این استوانه پنج ردیفِ متحرک هست که روشون حروف الفبای فارسی حک شده. یعنی رمز یک کلمه‌ی پنج حرفیه. اگه اشتباه وارد کنیم چی میشه؟»
کاوه دفترچه را باز کرد. «توی مدل‌های کلاسیک، اگه سعی کنی کریپتکس رو با زور باز کنی، یه شیشه‌ی اسیدِ کوچیک داخلش می‌شکنه و هرچیزی که توش هست رو از بین می‌بره. نمی‌تونیم ریسک کنیم.»
او نور چراغ‌قوه را روی صفحات دفترچه انداخت. دستخطِ بهرام، پدر کاوه، با جوهر آبی روی کاغذهای کاهی نقش بسته بود. بیشتر صفحات پر از اعداد بی‌معنی و تاریخ‌های نامنظم بود. اما در صفحه‌ی پنجم، یک بیت شعر با خطی درشت‌تر نوشته شده بود:
“آغاز راه در خاکستر است… پرنده‌ای که در آتشِ حقیقت سوخت، کلیدِ رستاخیز ماست.”
شیوا اخم کرد. «پرنده‌ای که در آتش سوخت… منظورش چیه؟ یه افسانه‌ست؟»
کاوه چشمانش را بست و سعی کرد خاطرات کودکی‌اش را مرور کند. بوی کاغذ، صدای دستگاه‌های چاپ، پدرش که شب‌ها تا دیرهنگام در دفتر کارش می‌ماند…
ناگهان چشمانش باز شد. «افسانه نیست! اسم اولین کتابی که پدرم چاپ کرد و باعث شد انتشارات ‘آوای نیزار’ معروف بشه رو یادته؟ همون کتابی که بعداً به خاطرش دادگاهی شد و تمام نسخه‌هاش رو خمیر کردن؟»
شیوا با تعجب نگاهش کرد. «کتابِ… ققنوس؟»
کاوه با هیجان سر تکان داد. «دقیقاً! ققنوس، پرنده‌ای که در آتش می‌سوزه و دوباره از خاکستر خودش متولد میشه. پنج حرف!»
کاوه با دستانی که حالا از شدت آدرنالین می‌لرزید، استوانه‌ی برنجی را در دست گرفت. ردیف اول را چرخاند تا روی حرف «ق» قرار گرفت. ردیف دوم… دوباره «ق». ردیف سوم «ن»، ردیف چهارم «و» و در نهایت ردیف پنجم را روی «س» تنظیم کرد.
سکوت سنگینی در دفتر چاپخانه حاکم شد.
کاوه نفسش را حبس کرد و دو طرف استوانه را به آرامی در جهت مخالف هم کشید.
با صدای تِق ظریفی، قفل مکانیکی باز شد و استوانه به دو نیم تقسیم گشت. هیچ اسیدی در کار نبود.
شیوا نفس راحتی کشید. «باز شد!»
داخل استوانه، یک لوله‌ی شیشه‌ای کوچک قرار داشت. کاوه آن را بیرون آورد. درون شیشه، یک فلش‌مموریِ بسیار کوچک (Micro USB) نبود؛ بلکه یک نگینِ فلزیِ سیاه‌رنگ قرار داشت که روی آن یک بارکد QR لیزری حک شده بود، و یک تکه کاغذِ لوله‌شده.
کاوه کاغذ را باز کرد. روی آن فقط یک جمله نوشته شده بود:
“خون با جوهر پاک نمی‌شود. به جایی برو که اولین قطره ریخته شد. ساعت ۳ نیمه‌شب.”
شیوا با دیدن کاغذ، رنگش پرید. «اولین قطره خون… کاوه، منظورش… منظورش همون شبی نیست که…؟»
قبل از اینکه شیوا جمله‌اش را تمام کند، صدای بلندی از بیرونِ دفتر شیشه‌ای، سکوت چاپخانه را در هم شکست.
صدای افتادنِ یک جسم سنگین. و سپس… صدای قدم‌های شمرده و سنگینی که روی کفِ سیمانیِ چاپخانه به سمت آن‌ها می‌آمد.
کسی آن‌ها را تعقیب کرده بود.