اگر به خواندن یک داستان معمایی کوتاه رازآلود علاقه دارید…”
- قسمت‌های قبلی را از دست داده‌اید؟
- 🔗 [خواندن قسمت اول راز جوهر سرخ]
- 🔗 [خواندن قسمت دوم راز جوهر سرخ]
- 🔗 [خواندن قسمت سوم راز جوهر سرخ]
نور بنفش‌رنگِ چراغ‌قوه، سایه بلندی از مرد سیاه‌پوش روی دیوارهای آجری سوله می‌انداخت. نیمی از صورتش در اثر سوختگی قدیمی تغییر شکل داده بود. عمو جلال با صدایی که از ناباوری می‌لرزید زمزمه کرد: «منصور… تو… تو بیست سال پیش مُردی!»
منصور پوزخندی زد و لوله اسلحه را به سمت کاوه چرخاند. «مردن گاهی بهترین راه برای زنده موندنه، جلال. مخصوصاً وقتی شریکت بخواد تو رو توی یه چاپخونه در حال سوختن حبس کنه.»
نگاه سرد منصور به کاوه دوخته شد: «پدرت یه احمقِ نابغه بود. اون شب درها رو قفل کرد تا اونا رو گیر بندازه، اما منم اونجا بودم. حالا اون دفترچه رو بده به من. وقتشه اون چیزی که سی ساله زیر این دستگاه‌ها دفن شده رو بردارم.»
کاوه با دستانی یخ‌زده دفترچه را محکم‌تر گرفت. ذهنش پر از سؤال بود. آیا پدرش واقعاً یک قاتل بود؟
منصور قدمی به جلو برداشت و به نقشه فسفری روی دفترچه نگاه کرد. «کلید زیرزمین…» منصور خندید. «همیشه لقمه رو دور سرش می‌چرخوند. کلید کجاست جلال؟»
جلال در حالی که دستانش را بالا برده بود، نامحسوس نگاهی به چرخ‌دنده‌های سنگین دستگاه لایپزیک انداخت و گفت: «توی سیلندرِ جوهر. پدرش همیشه چیزای مهم رو اونجا قایم می‌کرد.»
منصور با اسلحه اشاره کرد: «پس بازش کن!»
همین که منصور برای دیدن سیلندر یک قدم به دستگاه نزدیک شد، جلال با تمام توانِ پیرانه‌اش، اهرم فلزی و سنگینِ خلاص‌کننده دستگاه لایپزیک را کشید. صدای کرکننده‌ی رها شدن فنرهای قطور و برخورد قطعات چدنی، کل سوله را لرزاند.
منصور جا خورد. در همان یک ثانیه غفلت، کاوه با شانه به سینه منصور کوبید. صدای شلیک گلوله در فضای سوله پیچید، اما تیر به سقف فلزی خورد.
جلال فریاد زد: «کاوه! دریچه زیر پات!»
کاوه که روی زمین افتاده بود، متوجه حلقه‌ای فلزی شد که در نقشه فسفری دقیقاً زیر پای او علامت خورده بود. با تمام قدرت حلقه را کشید. با صدای غژغژِ لولاهای زنگ‌زده، دریچه‌ای سنگین در کف سوله باز شد. بوی نم و ماندگیِ سی‌ساله به بیرون زد.
کاوه و جلال بدون معطلی خود را به داخل تاریکیِ پله‌های سنگی پرتاب کردند، درست در لحظه‌ای که منصور دوباره تعادلش را به دست آورده بود و به سمت دریچه نشانه می‌رفت.
آن‌ها در تاریکی مطلق چند پله به پایین غلتیدند. کاوه به سرعت گوشی‌اش را درآورد و چراغ‌قوه آن را روشن کرد تا مسیر فرار را ببیند، اما نور گوشی روی چیزی افتاد که خون را در رگ‌هایش منجمد کرد.
در انتهای پله‌های سنگی، یک درِ گاوصندوقیِ ضخیم و فولادی قرار داشت. اما چیزی که ترسناک بود، قدیمی بودن در نبود؛ روی در، یک پنل الکترونیکی کاملاً مدرن و لمسی نصب شده بود که چراغِ قرمزِ آن در تاریکی چشمک می‌زد.
کسی به تازگی اینجا بوده است…
“تمامی حقوق مادی و معنوی این داستان متعلق به انتشارات آوای نیزار می‌باشد. هرگونه کپی‌برداری، انتشار و بازنشر این محتوا در سایت‌ها و شبکه‌های اجتماعی بدون ذکر منبع و لینک مستقیم، پیگرد قانونی دارد.”