اگر به خواندن یک داستان معمایی کوتاه رازآلود علاقه دارید…”
- قسمت‌های قبلی را از دست داده‌اید؟
- 🔗 [خواندن قسمت اول راز جوهر سرخ]
- 🔗 [خواندن قسمت دوم راز جوهر سرخ]
- 🔗 [خواندن قسمت سوم راز جوهر سرخ]
- 🔗 [خواندن قسمت چهارم راز جوهر سرخ]
- 🔗 [خواندن قسمت پنجم راز جوهر سرخ]
نور بنفش و کورکننده از بین رفت و جای خود را به نور قرمز و چشمک‌زنِ چراغ‌های اضطراری زیرزمین داد. بوی تند باروت، گلو را می‌سوزاند. کاوه در حالی که دستش هنوز روی دکمه‌ی پنل خشک شده بود، پلک زد تا سیاهیِ مطلق از جلوی چشمانش کنار برود.
وقتی دیدِ او به حالت عادی برگشت، صحنه‌ی روبه‌رویش شبیه به یک تابلوی نقاشیِ بی‌رحمانه بود.
منصور روی زمین افتاده بود و در حالی که به زانوی غرق به خونش چنگ می‌زد، با صدایی دورگه ناله می‌کرد. در سمت دیگر، جلال به دیوارِ مانیتورها تکیه داده بود؛ دست راستش به شدت می‌لرزید و رولور نقره‌ای‌اش چند متر آن‌طرف‌تر روی زمین افتاده بود.
درست در میان این دو، بهرام (پدر کاوه) ایستاده بود. او کاملاً خونسرد بود و حالا یک تپانچه‌ی مشکی‌رنگ و مجهز به صداخفه‌کن در دست داشت. او در لحظه‌ی فلاش کورکننده، پیش‌دستی کرده و با شلیک به زانوی منصور و دست جلال، هر دو را خلع سلاح کرده بود.
بهرام اسلحه را پایین آورد و با صدایی یخ‌زده گفت: «شما دو نفر همیشه تو تاریکی دست‌وپا می‌زدید. نور همیشه نقطه‌ضعف شما بود.»
کاوه با قدم‌هایی لرزان جلو آمد. نگاهش بین دستگاه چاپ پیشرفته، پدرش و دو مردِ زخمی روی زمین در نوسان بود. بغض و خشم در گلویش گره خورده بود: «همه اینا… این زیرزمین… مخفی شدنت… فقط به خاطر چاپ پول تقلبی بود؟»
بهرام پوزخند تلخی زد. او به سمت دستگاه چاپ دیجیتال رفت و یکی از برگه‌هایی که تازه از دستگاه بیرون آمده بود را برداشت و به سمت کاوه گرفت: «پول؟ پول ارزون‌ترین چیزیه که تو این دنیا پیدا می‌شه، کاوه. نگاه کن.»
کاوه برگه را گرفت. زیر نور قرمز اضطراری، خطوط روی کاغذ واضح شد. پول نبود. لیستی از اسامی سرشناس، شماره حساب‌های خارجی، اسناد انتقال مالکیت و مدارکی بود که با دیدنشان سر کاوه گیج رفت.
بهرام ادامه داد: «انتشارات ما فقط داستان چاپ نمی‌کرد. ما ۳۰ سال، تاریک‌ترین رازهای آدم‌های قدرتمند این شهر رو جمع‌آوری می‌کردیم و تو عطفِ کتاب‌های خاصی که چاپ می‌شد، مخفیانه جاسازی می‌کردیم. دفترچه‌ی جوهر سرخ، فقط نقشه بود… نقشه‌ی رسیدن به این آرشیوِ دیجیتال. چیزی که این دو احمق (اشاره به جلال و منصور) فکر می‌کردن زینکِ پولِ تقلبیه، در واقع بزرگ‌ترین اهرم فشار تو کل کشوره.»
ناگهان صدای آژیر ممتدی در فضا پیچید و یک صدای کامپیوتری زنانه از بلندگوها پخش شد: “خطر نشت امنیتی. پروتکل قرنطینه فعال شد. بسته شدن درِ اصلی در ۶۰ ثانیه.”
بهرام به سرعت یک درایو (فلش) فلزی و سنگین را از روی پنل برداشت و به سمت کاوه پرت کرد. کاوه آن را در هوا قاپید.
«اون رو بردار کاوه! تمام آرشیو تو همونه. فرار کن!»
کاوه با ناباوری فریاد زد: «پس تو چی؟ با هم می‌ریم!»
«من باید سرورها رو پاک کنم تا دست کسی نیفته. برو! قبل از اینکه درِ گاوصندوق قفل بشه…»
پنجاه ثانیه… چهل و نه ثانیه… درِ فولادی و چندتنیِ گاوصندوق با صدای وحشتناکی شروع به بسته شدن کرد.
کاوه به سمت در دوید، اما درست قبل از اینکه پایش را از چهارچوب بیرون بگذارد، دستی بزرگ و سوخته، مچ پای او را با قدرتی حیوانی چسبید. منصور با صورت خونی و چشمانی دیوانه‌وار به او زل زده بود: «هیچ‌کس… با اون مدارک… از اینجا زنده بیرون نمیره!»
(ادامه دارد…)
“به نظر شما در قسمت هشتم، کاوه می‌تواند خودش را نجات دهد یا در گاوصندوق حبس می‌شود؟ نظرتان را در بخش دیدگاه‌ها (کامنت‌ها) برای ما بنویسید.”
“تمامی حقوق مادی و معنوی این داستان متعلق به انتشارات آوای نیزار می‌باشد. هرگونه کپی‌برداری، انتشار و بازنشر این محتوا در سایت‌ها و شبکه‌های اجتماعی بدون ذکر منبع و لینک مستقیم، پیگرد قانونی دارد.”