اگر به خواندن یک داستان معمایی کوتاه رازآلود علاقه دارید…”
- قسمت‌های قبلی را از دست داده‌اید؟
- 🔗 [خواندن قسمت اول فصل دوم راز جوهر سرخ]
- 🔗 [خواندن قسمت دوم فصل دوم راز جوهر سرخ]
- 🔗 [خواندن قسمت سوم فصل دوم راز جوهر سرخ]
- 🔗 [خواندن قسمت سوم فصل دوم راز جوهر سرخ]
صدای سوت قطار در گوش کاوه می‌پیچید. شیوا دستش را دراز کرده بود و با چشمانی پر از اضطراب به او نگاه می‌کرد. درهای قطار در حال بسته شدن بودند. یک قدم به جلو، به معنای فرار به سوی حقیقت بود و یک قدم به عقب، بازگشت به دل خطر برای نجات دوستش.
کاوه نگاهی به پله‌برقی خاموش انداخت. نمی‌توانست سینا را که به خاطر او وارد این بازی مرگبار شده بود، رها کند. او دستان شیوا را پس زد و از درِ قطار فاصله گرفت.
شیوا که از لای درهای در حال بسته شدن او را می‌دید، با عجله چیزی را از جیب بارانی‌اش بیرون کشید و به سمت کاوه پرتاب کرد. یک قوطی کبریت فلزی کوچک روی سرامیک‌های خیس سکو افتاد.
شیوا فریاد زد: «کافه لاله… فردا ظهر!» و پیش از آنکه کاوه بتواند جوابی بدهد، درها بسته شدند و قطار با شتاب در تاریکی تونل گم شد.
کاوه قوطی کبریت را چنگ زد، در جیبش چپاند و با تمام توان از پله‌های ثابت بالا دوید. وقتی به طبقه‌ی بالا، نزدیک گیت‌های بلیت‌فروشی رسید، قلبش در سینه می‌کوبید. یکی از مردان سیاه‌پوش سینا را به دیوار آجری کوبیده بود و ساعدش را روی گلوی او فشار می‌داد. مرد دوم در حال گشتن جیب‌های سینا بود.
کاوه نگاهی به اطراف انداخت. چشمش به کپسول آتش‌نشانی قرمز رنگی افتاد که روی دیوار نصب شده بود. بدون لحظه‌ای تردید، کپسول را از گیره بیرون کشید، ضامن آن را کشید و با فریادی بلند به سمت مهاجمان دوید.
پیش از آنکه مردان پالتوپوش بتوانند واکنش نشان دهند، کاوه اهرم را فشار داد. ابری غلیظ از پودر سفید و خفه‌کننده فضا را پر کرد. صدای سرفه و فحاشی مردان در ایستگاه پیچید. فشاری که روی گلوی سینا بود برداشته شد. کاوه از میان مهِ سفید، بازوی سینا را گرفت و فریاد زد: «بدو سینا! فقط بدو!»
آن‌ها کورمال‌کورمال از گیت‌ها گذشتند و پله‌های خروجی ایستگاه را سه تا یکی طی کردند. هوای سرد و بارانیِ خیابان انقلاب به صورتشان خورد. کاوه و سینا به کوچه‌ای تاریک در همان حوالی پناه بردند و پشت چند سطل زباله فلزی پنهان شدند.
سینا در حالی که به شدت سرفه می‌کرد و سینه‌اش را گرفته بود، روی زمین نشست و نالید: «کاوه… فکر کنم… دنده‌م شکسته.»
کاوه کنار دوستش زانو زد. در نور ضعیف چراغ‌برق کوچه، لکه‌ی تیره و درشتی را روی پهلوی لباس سینا دید. آن لکه خون بود. بهای رفاقت، سنگین‌تر از آن چیزی بود که کاوه تصور می‌کرد.