دسته بندی: فصل دوم راز جوهر سرخ

اگر به خواندن یک داستان معمایی کوتاه رازآلود علاقه دارید…” قسمت‌های قبلی را از دست داده‌اید؟ 🔗 [خواندن قسمت اول فصل دوم راز جوهر سرخ] 🔗 [خواندن قسمت دوم فصل دوم راز جوهر سرخ] 🔗 [خواندن قسمت سوم فصل دوم راز جوهر سرخ] 🔗 [خواندن قسمت چهارم فصل دوم راز جوهر سرخ] 🔗 [خواندن قسمت پنجم فصل دوم راز جوهر سرخ] 🔗 [خواندن قسمت ششم فصل دوم راز جوهر سرخ] 🔗 [خواندن قسمت هفتم فصل دوم راز جوهر سرخ] تاکسی زرد با ترمزی ناگهانی، روی آسفالت خیسِ میدان فردوسی کشیده شد. کاوه کرایه را روی صندلی انداخت و بدون معطلی، دست شیوا را گرفت و او را به بیرون کشید. شاسی‌بلند مشکی با فاصله‌ی کمتر از پنجاه متر، در حال نزدیک شدن بود. ساختمان مرکزی بانک با ستون‌های سنگی بلندش، مثل قلعه‌ای نفوذناپذیر در میان باران خودنمایی می‌کرد. کاوه و شیوا از پله‌ها بالا دویدند و خود را به داخل سالن اصلی پرتاب کردند. نگهبان‌های بانک با تعجب به آن‌ها

اگر به خواندن یک داستان معمایی کوتاه رازآلود علاقه دارید…” قسمت‌های قبلی را از دست داده‌اید؟ 🔗 [خواندن قسمت اول فصل دوم راز جوهر سرخ] 🔗 [خواندن قسمت دوم فصل دوم راز جوهر سرخ] 🔗 [خواندن قسمت سوم فصل دوم راز جوهر سرخ] 🔗 [خواندن قسمت چهارم فصل دوم راز جوهر سرخ] 🔗 [خواندن قسمت پنجم فصل دوم راز جوهر سرخ] 🔗 [خواندن قسمت ششم فصل دوم راز جوهر سرخ] بوی قهوه‌ی تلخ و دود سیگار، فضای نیمه‌تاریک «کافه لاله» را پر کرده بود. کافه، با دکوراسیون چوبی قدیمی و صندلی‌های لهستانی‌اش، پاتوق دنجی در یکی از کوچه‌های فرعی خیابان کریم‌خان محسوب می‌شد. عقربه‌های ساعت دیواری کافه، ۱۱:۵۵ دقیقه را نشان می‌داد. کاوه در دورترین میز، پشت به دیوار و رو به شیشه‌ی بخارگرفته‌ی کافه نشسته بود. کوله‌پشتی‌اش را محکم بین پاهایش نگه داشته بود و هر چند ثانیه یک‌بار به درِ ورودی نگاه می‌کرد. دقیقاً رأس ساعت دوازده، زنی با بارانی بلندِ کرم‌رنگ و شالی تیره‌ وارد شد. چتری

اگر به خواندن یک داستان معمایی کوتاه رازآلود علاقه دارید…” قسمت‌های قبلی را از دست داده‌اید؟ 🔗 [خواندن قسمت اول فصل دوم راز جوهر سرخ] 🔗 [خواندن قسمت دوم فصل دوم راز جوهر سرخ] 🔗 [خواندن قسمت سوم فصل دوم راز جوهر سرخ] 🔗 [خواندن قسمت چهارم فصل دوم راز جوهر سرخ] 🔗 [خواندن قسمت پنجم فصل دوم راز جوهر سرخ] باران با شدت بیشتری می‌بارید و خونِ روی لباس سینا با قطرات آب ترکیب می‌شد. کاوه بازوی دوستش را روی شانه‌ی خود انداخته بود و او را در کوچه‌های تاریک و خلوت اطراف خیابان انقلاب به دوش می‌کشید. صدای نفس‌های به شماره افتاده‌ی سینا، تنها صدایی بود که سکوت شب را می‌شکست. کاوه با اضطراب گفت: «طاقت بیار سینا… نمی‌تونیم بریم بیمارستان. عمو جلال آدم‌هاش رو همه‌جا کاشته، بیمارستان رفتن همون و دستگیر شدن همون.» سینا با صدایی که از درد می‌لرزید، بریده‌بریده گفت: «برو… سمتِ نواب… پایین‌تر از میدون، کوچه‌ی درختی. یه دامپزشک هست… اسمش ناصره. قبلاً کارای…

اگر به خواندن یک داستان معمایی کوتاه رازآلود علاقه دارید…” قسمت‌های قبلی را از دست داده‌اید؟ 🔗 [خواندن قسمت اول فصل دوم راز جوهر سرخ] 🔗 [خواندن قسمت دوم فصل دوم راز جوهر سرخ] 🔗 [خواندن قسمت سوم فصل دوم راز جوهر سرخ] 🔗 [خواندن قسمت سوم فصل دوم راز جوهر سرخ] صدای سوت قطار در گوش کاوه می‌پیچید. شیوا دستش را دراز کرده بود و با چشمانی پر از اضطراب به او نگاه می‌کرد. درهای قطار در حال بسته شدن بودند. یک قدم به جلو، به معنای فرار به سوی حقیقت بود و یک قدم به عقب، بازگشت به دل خطر برای نجات دوستش. کاوه نگاهی به پله‌برقی خاموش انداخت. نمی‌توانست سینا را که به خاطر او وارد این بازی مرگبار شده بود، رها کند. او دستان شیوا را پس زد و از درِ قطار فاصله گرفت. شیوا که از لای درهای در حال بسته شدن او را می‌دید، با عجله چیزی را از جیب بارانی‌اش بیرون کشید و

اگر به خواندن یک داستان معمایی کوتاه رازآلود علاقه دارید…” قسمت‌های قبلی را از دست داده‌اید؟ 🔗 [خواندن قسمت اول فصل دوم راز جوهر سرخ] 🔗 [خواندن قسمت دوم فصل دوم راز جوهر سرخ] 🔗 [خواندن قسمت سوم فصل دوم راز جوهر سرخ] ایستگاه متروی «دروازه دولت» در آن ساعت از شب، شبیه به مقبره‌ای زیرزمینی بود. نور مهتابی‌های سفید و سرد روی سرامیک‌های خیس و کثیف کف ایستگاه می‌تابید. صدای قطره‌های آبی که از سقف چکه می‌کرد، در سکوت وهم‌انگیز سالن می‌پیچید. کاوه و سینا از پله‌های برقیِ خاموش پایین رفتند. سینا که هنوز از اتفاقات گاراژ می‌لرزید، کنار گیت‌های ورودی ایستاد و گفت: «من همین‌جا کشیک می‌دم. اگه اوضاع خراب شد، سوت می‌زنم و از پله‌ها می‌زنیم بیرون. مراقب باش کاوه…» کاوه سر تکان داد و از گیت رد شد. سکوی مسافرگیری کاملاً خالی بود. تابلوی دیجیتال نشان می‌داد که آخرین قطار ده دقیقه دیگر می‌رسد. او دستش را در جیب پالتویش فرو برد و فلش‌درایو را محکم

اگر به خواندن یک داستان معمایی کوتاه رازآلود علاقه دارید…” قسمت‌های قبلی را از دست داده‌اید؟ 🔗 [خواندن قسمت اول فصل دوم راز جوهر سرخ] 🔗 [خواندن قسمت دوم فصل دوم راز جوهر سرخ] صدای افتادن قفل آهنی روی زمین سیمانی خیس، مثل پتکی بر سر کاوه فرود آمد. سینا بدون اینکه حرفی بزند، دستش را به سمت جعبه‌فیوز روی دیوار برد. با یک حرکت، کلید اصلی برق را پایین کشید و گاراژ در تاریکی مطلق و وهم‌انگیزی فرو رفت. تنها نوری که وجود داشت، درخشش ضعیف رعد و برق از پشت شیشه‌های کدر بود. «فلش رو بردار! زود باش!» صدای سینا در تاریکی بیشتر شبیه یک هیسِ عصبی بود. کاوه درایو را از پورت لپ‌تاپ بیرون کشید و محکم در مشتش فشرد. کرکره‌ی فلزی با صدای غژغژ گوش‌خراشی بالا رفت. نور چراغ‌قوه‌های تاکتیکی، مثل شمشیرهای سفید، تاریکی گاراژ را می‌شکافت. سه مرد سیاه‌پوش با قدم‌های بی‌صدا وارد شدند. یکی از آن‌ها به زبان روسی چیزی گفت. ناگهان صدای خفه‌ی

اگر به خواندن یک داستان معمایی کوتاه رازآلود علاقه دارید…” قسمت‌های قبلی را از دست داده‌اید؟ 🔗 [خواندن قسمت اول فصل دوم راز جوهر سرخ] گاراژ غرق در سکوت بود و تنها صدای برخورد قطرات باران با سقف حلبی به گوش می‌رسید. سینا با چشمانی گرد شده به صفحه سیاه مانیتور و خط چشمک‌زن سبز رنگ خیره شد. «کاوه… این یه رمزگذاری معمولی نیست. این سطح از امنیت رو فقط توی سرورهای اطلاعاتی دیدم. اگه سه بار رمز رو اشتباه بزنی، کل اطلاعات فلش خودکار پاک می‌شه. دفترچه کجاست؟» کاوه دست‌هایش را روی سرش گذاشت و روی یک جعبه ابزار نشست. «گمش کردم، سینا… احتمالاً توی همون زیرزمین لعنتی از جیبم افتاده.» تصویر پدرش، گاوصندوق، و شعله‌های آتشِ سی سال پیش در ذهنش می‌چرخید. باید تمرکز می‌کرد. نور بنفشِ چراغ‌قوه UV، خطوط نامرئی روی آخرین صفحه دفترچه… چه چیزی آنجا نوشته شده بود؟ سینا با استرس گفت: «فقط یه شانس داریم. چیزی یادت نمیاد؟ یه عدد؟ یه تاریخ؟» کاوه چشمانش

اگر به خواندن یک داستان معمایی کوتاه رازآلود علاقه دارید…” هوای سرد بیرون، مثل سیلی محکمی به صورت کاوه خورد. بوی باران پاییزی با بوی دود و باروتی که روی لباس‌هایش نشسته بود، ترکیب شده بود. او در تاریکی کوچه پس‌کوچه‌های پشت چاپخانه می‌دوید، در حالی که صدای زوزه‌ی آژیر ماشین‌های پلیس هر لحظه نزدیک‌تر می‌شد. پشت سرش، در اعماق آن ساختمان قدیمی، پدرش — مردی که سی سال فکر می‌کرد مرده است — حالا درون یک گاوصندوق فولادی همراه با دو هیولا زندانی بود. عمو جلال… کسی که کاوه تمام عمر به او اعتماد داشت، همان خائنی بود که سی سال پیش شعله‌های آتش را به جان چاپخانه انداخته بود. کاوه به دیوار آجری یک کوچه‌ی بن‌بست تکیه داد. قفسه سینه‌اش به شدت بالا و پایین می‌رفت. قطرات باران روی صورتش می‌چکید و با اشک‌هایی که ناخودآگاه از چشمانش سرازیر شده بودند، قاطی می‌شد. دستش را در جیب پالتویش فرو برد و فلش‌درایو فلزی و سرد را بیرون آورد؛