اگر به خواندن یک داستان معمایی کوتاه رازآلود علاقه دارید…”
- قسمت‌های قبلی را از دست داده‌اید؟
- 🔗 [خواندن قسمت اول فصل دوم راز جوهر سرخ]
- 🔗 [خواندن قسمت دوم فصل دوم راز جوهر سرخ]
صدای افتادن قفل آهنی روی زمین سیمانی خیس، مثل پتکی بر سر کاوه فرود آمد.
سینا بدون اینکه حرفی بزند، دستش را به سمت جعبه‌فیوز روی دیوار برد. با یک حرکت، کلید اصلی برق را پایین کشید و گاراژ در تاریکی مطلق و وهم‌انگیزی فرو رفت. تنها نوری که وجود داشت، درخشش ضعیف رعد و برق از پشت شیشه‌های کدر بود.
«فلش رو بردار! زود باش!» صدای سینا در تاریکی بیشتر شبیه یک هیسِ عصبی بود.
کاوه درایو را از پورت لپ‌تاپ بیرون کشید و محکم در مشتش فشرد. کرکره‌ی فلزی با صدای غژغژ گوش‌خراشی بالا رفت. نور چراغ‌قوه‌های تاکتیکی، مثل شمشیرهای سفید، تاریکی گاراژ را می‌شکافت.
سه مرد سیاه‌پوش با قدم‌های بی‌صدا وارد شدند. یکی از آن‌ها به زبان روسی چیزی گفت. ناگهان صدای خفه‌ی شلیک دو گلوله (پت… پت…) سکوت را شکست و صفحه مانیتور لپ‌تاپِ روی میز که هنوز نور ضعیفی داشت، متلاشی شد.
سینا آستین کاوه را در تاریکی کشید و او را به سمت انتهای گاراژ برد. به نقطه‌ای رسیدند که بوی تند روغن سوخته و بنزین می‌داد: چاله‌ی سرویس ماشین.
سینا زمزمه کرد: «بپر پایین. ته چاله، یه دریچه تهویه هست که می‌خوره به کوچه پشتی. فقط صدا نده.»
کاوه داخل چاله‌ی روغنی پرید و سینا هم به دنبالش. نور چراغ‌قوه‌های مهاجمان روی دیوارها می‌چرخید و سایه‌های ترسناکی می‌ساخت. سینا با احتیاط دریچه فلزی و زنگ‌زده را هل داد. صدای جیرجیر خفیفی کرد که در صدای بلند رعد و برق گم شد.
آن‌ها یکی‌یکی از دریچه‌ی تنگ عبور کردند و خود را در کوچه پشتی و باریکِ گاراژ، زیر باران سیل‌آسا یافتند. لباس‌هایشان آغشته به روغن و گل‌ولای بود.
بدون اینکه به پشت سر نگاه کنند، دویدند. از میان کوچه‌های پیچ‌درپیچ و تاریک محله صنعتی گذشتند تا اینکه به یک خیابان اصلیِ خلوت رسیدند. کاوه در حالی که نفس‌نفس می‌زد، به دیوار آجری یک کارخانه متروکه تکیه داد و دستش را روی جیبش گذاشت تا از بودن فلش مطمئن شود.
سینا در حالی که دست‌های روغنی‌اش را با لبه‌ی تیشرتش پاک می‌کرد، با صدایی لرزان گفت: «کاوه… اینا کی بودن؟ تو با کیا در افتادی؟ اون یارو روسی حرف می‌زد!»
کاوه نفس عمیقی کشید تا جواب دهد، اما ناگهان لرزش ممتد گوشی موبایلش در جیب پالتو، او را از جا پراند.
شماره روی صفحه، ناشناس و به صورت Unknown بود. کاوه با تردید دکمه اتصال را فشرد و گوشی را به گوشش نزدیک کرد.
صدای یک زن از پشت خط، آرام، سرد و بسیار مطمئن به گوش رسید:
«خوب تونستید از گاراژ فرار کنید، کاوه. اما فکر رفتن به خونه یا پلیس رو از سرت بیرون کن. آدم‌های جلال الان توی آپارتمانت منتظرت هستن. اگر می‌خوای زنده بمونی و بفهمی پدرت اون شب تو گاوصندوق چی برام گذاشته بود، تا نیم ساعت دیگه بیا به ایستگاه متروی دروازه دولت… و اون فلش رو هم با خودت بیار.»
تلفن قطع شد. کاوه در میان صدای باران، با چهره‌ای رنگ‌پریده به سینا خیره ماند.