اگر به خواندن یک داستان معمایی کوتاه رازآلود علاقه دارید…”
- قسمت‌های قبلی را از دست داده‌اید؟
- 🔗 [خواندن قسمت اول فصل دوم راز جوهر سرخ]
- 🔗 [خواندن قسمت دوم فصل دوم راز جوهر سرخ]
- 🔗 [خواندن قسمت سوم فصل دوم راز جوهر سرخ]
- 🔗 [خواندن قسمت چهارم فصل دوم راز جوهر سرخ]
- 🔗 [خواندن قسمت پنجم فصل دوم راز جوهر سرخ]
- 🔗 [خواندن قسمت ششم فصل دوم راز جوهر سرخ]
- 🔗 [خواندن قسمت هفتم فصل دوم راز جوهر سرخ]
تاکسی زرد با ترمزی ناگهانی، روی آسفالت خیسِ میدان فردوسی کشیده شد. کاوه کرایه را روی صندلی انداخت و بدون معطلی، دست شیوا را گرفت و او را به بیرون کشید. شاسی‌بلند مشکی با فاصله‌ی کمتر از پنجاه متر، در حال نزدیک شدن بود.
ساختمان مرکزی بانک با ستون‌های سنگی بلندش، مثل قلعه‌ای نفوذناپذیر در میان باران خودنمایی می‌کرد. کاوه و شیوا از پله‌ها بالا دویدند و خود را به داخل سالن اصلی پرتاب کردند. نگهبان‌های بانک با تعجب به آن‌ها نگاه کردند، اما پیش از آنکه کسی حرفی بزند، شیوا کارت شناسایی ویژه‌ای را به متصدی بخش امانات نشان داد.
شیوا با نفس‌نفس گفت: «صندوق ۴۱۴. کد دسترسی ویژه.»
چند دقیقه بعد، آن‌ها در سکوتِ وهم‌آورِ خزانه‌ی زیرزمینی بانک بودند؛ اتاقی محصور در دیوارهای قطور بتنی و درهای فولادی. متصدی بانک، آن‌ها را تنها گذاشت. شیوا کلید الکترونیکی‌اش را وارد کرد و کاوه، کلید فلزیِ کوچکی را که از قوطی کبریت درآورده بود، در قفل دوم چرخاند.
تق! درِ صندوق ۴۱۴ باز شد.
داخل صندوق، یک پوشه‌ی چرمی قهوه‌ای و یک دفترچه‌ی یادداشتِ کوچک با جلد مشکی قرار داشت. کاوه با دستانی لرزان پوشه را باز کرد. همان‌جا بود؛ اصلِ قراردادهای پیش‌فروش چاپخانه، اسناد پول‌شویی و چک‌هایی که با امضای جلال صادر شده بودند، اما به نام پدر کاوه ثبت شده بودند.
کاوه نفس راحتی کشید: «تموم شد… با اینا می‌تونیم بابام رو آزاد کنیم.»
اما صدای دست زدنی آرام، سکوت سنگین خزانه را شکست.
کاوه و شیوا به سرعت برگشتند. درِ اصلی خزانه باز بود. عمو جلال، با کت و شلواری گران‌قیمت و لبخندی یخی، در آستانه‌ی در ایستاده بود. پشت سر او، سه مرد مسلح، متصدی بیهوشِ بانک را روی زمین رها کردند.
جلال با لحنی خونسرد گفت: «باید اعتراف کنم که خیلی شبیه پدرت هستی کاوه؛ لجباز و احمق! شیوا کلید فیزیکی رو داشت، اما بدون اثر انگشت و حضورِ یکی از اعضای درجه‌یک خانواده‌ی شریک، بانک اجازه ورود به خزانه رو نمی‌داد. شما لطف بزرگی در حق من کردید که خودتون درِ این صندوق رو برام باز کردید.»
رنگ از صورت شیوا پرید. جلال با اشاره‌ی سر به یکی از مزدورانش دستور داد. مرد جلو آمد و با ضربه‌ی قنداق اسلحه، کاوه را به دیوار کوبید و پوشه‌ی چرمی را از دستش قاپید.
جلال پوشه را گرفت و نگاهی به داخلش انداخت: «خداحافظ برادرزاده.»
او از خزانه خارج شد. مزدورانش نیز بیرون رفتند و شروع به بستن درِ عظیم و چندتنیِ خزانه کردند.
کاوه با تمام توان خود را به سمت در پرتاب کرد، اما دیر شده بود. چرخ‌دنده‌های فولادی قفل شدند و تاریکی مطلق، همراه با سکوتی مرگبار، فضای خزانه را در بر گرفت. هوای داخل محدود بود و آن‌ها زنده‌به‌گور شده بودند.
در آن تاریکی خفه‌کننده، صدای شیوا با لرزش به گوش رسید: «کاوه… ما کارمون تمومه…»
اما کاوه، در تاریکی دستش را به جیبش برد و قوطی کبریت را درآورد. یک چوب‌کبریت روشن کرد. نور ضعیفِ زرد‌رنگ، چهره‌ی مصمم او را روشن کرد. او در دست دیگرش، دفترچه‌ی یادداشت مشکی را محکم گرفته بود؛ چیزی که جلال در تاریکی متوجه آن نشده بود.
کاوه دفترچه را باز کرد. در صفحه‌ی اول، با دست‌خط پدرش و با جوهرِ سرخ نوشته شده بود:
“پسرم، اگر این را می‌خوانی، یعنی جلال فقط یک مهره است. رئیس اصلی کسی است که…”
کبریت در دست کاوه سوخت و خاموش شد. تاریکی و راز، دوباره همه‌جا را فرا گرفت.
(پایان فصل دوم)