اگر به خواندن یک داستان معمایی کوتاه رازآلود علاقه دارید…”
- قسمت‌های قبلی را از دست داده‌اید؟
- 🔗 [خواندن قسمت اول فصل دوم راز جوهر سرخ]
- 🔗 [خواندن قسمت دوم فصل دوم راز جوهر سرخ]
- 🔗 [خواندن قسمت سوم فصل دوم راز جوهر سرخ]
- 🔗 [خواندن قسمت چهارم فصل دوم راز جوهر سرخ]
- 🔗 [خواندن قسمت پنجم فصل دوم راز جوهر سرخ]
- 🔗 [خواندن قسمت ششم فصل دوم راز جوهر سرخ]
بوی قهوه‌ی تلخ و دود سیگار، فضای نیمه‌تاریک «کافه لاله» را پر کرده بود. کافه، با دکوراسیون چوبی قدیمی و صندلی‌های لهستانی‌اش، پاتوق دنجی در یکی از کوچه‌های فرعی خیابان کریم‌خان محسوب می‌شد. عقربه‌های ساعت دیواری کافه، ۱۱:۵۵ دقیقه را نشان می‌داد. کاوه در دورترین میز، پشت به دیوار و رو به شیشه‌ی بخارگرفته‌ی کافه نشسته بود. کوله‌پشتی‌اش را محکم بین پاهایش نگه داشته بود و هر چند ثانیه یک‌بار به درِ ورودی نگاه می‌کرد.
دقیقاً رأس ساعت دوازده، زنی با بارانی بلندِ کرم‌رنگ و شالی تیره وارد شد. چتری خیس در دست داشت و نگاهی سریع به اطراف انداخت. شیوا بود. او با قدم‌هایی تند به سمت میز کاوه آمد و بدون هیچ مقدمه‌ای روبه‌روی او نشست.
شیوا با صدایی پایین اما قاطع گفت: «فکر نمی‌کردم بتونی از دست آدم‌های جلال قسر در بری. دوستت چطوره؟»
کاوه با لحنی سرد جواب داد: «زنده‌ست… اما تاوان این بازی رو داد. حالا نوبت توئه. این کلید چیه و تو دقیقاً کی هستی؟»
شیوا کلاه بارانی‌اش را عقب داد و نفس عمیقی کشید: «من حسابدار ارشد انتشارات بودم، اما در واقع جلال من رو برای پاک کردن ردپای مالیِ کثیفش استخدام کرده بود. اوایل نمی‌دونستم، اما وقتی فهمیدم چه نقشه‌ای برای پدرت کشیده، تصمیم گرفتم مدارک رو جمع کنم. اون فلش‌درایوی که دست توئه، تمام فایل‌های دیجیتاله. اما جلال باهوش‌تر از این حرف‌هاست؛ اون فایل‌ها با یه نرم‌افزار خاص رمزگذاری شدن که اگه سه بار رمز اشتباه بزنی، خودکار پاک میشن.»
کاوه اخم کرد: «پس رمز کجاست؟»
شیوا به جیب کاوه اشاره کرد: «توی صندوق اماناتِ ۴۱۴ در شعبه‌ی مرکزی بانکِ میدان فردوسی. اونجا فقط رمز نیست؛ اصلِ قراردادهای پیش‌فروش چاپخانه با امضای خودِ جلال هم اونجاست. مدارکی که تو دادگاه می‌تونه پدرت رو آزاد کنه و جلال رو بفرسته پشت میله‌ها.»
کاوه خواست چیزی بگوید، اما ناگهان نگاهش روی خیابان قفل شد. یک شاسی‌بلند مشکی رنگ با شیشه‌های دودی، آرام و بی‌صدا روبه‌روی کافه توقف کرد. همان ماشینِ شبِ گاراژ بود.
رنگ از رخسار شیوا پرید. «ردمون رو زدن…»
چهار مرد قوی‌هیکل با پالتوهای تیره از ماشین پیاده شدند و به سمت درِ کافه حرکت کردند. یکی از آن‌ها دستش را داخل کتش برده بود؛ حرکتی که برای کاوه اصلاً ناآشنا نبود.
کاوه بلافاصله میز را به جلو هل داد، دست شیوا را گرفت و فریاد زد: «از درِ پشتی!»
صدای خرد شدن شیشه‌ی درِ ورودی کافه و فریاد مشتریان، فضا را پر کرد. کاوه و شیوا از میان میزها گذشتند، وارد آشپزخانه‌ی کوچک کافه شدند و با تنه زدن به درِ فلزی پشتِ ساختمان، خود را به کوچه‌ی پشتی انداختند.
باران دوباره شروع به باریدن کرده بود. صدای قدم‌های سنگین تعقیب‌کنندگان در کوچه می‌پیچید.
مردی از پشت سر فریاد زد: «وایستا بچه، وگرنه همین‌جا خلاصت می‌کنم!»
کاوه بدون توجه به تهدید، شیوا را به سمت یک کوچه‌ی باریک‌تر کشید. آن‌ها از میان سطل‌های زباله و جعبه‌های چوبی گذشتند و وارد یک بازارچه‌ی سرپوشیده و شلوغ شدند. جمعیت و همهمه‌ی بازارچه، پناهگاه خوبی بود. با استفاده از شلوغی، مسیر خود را تغییر دادند و از خروجی شرقی بازارچه خارج شدند.
سینه‌ی کاوه از شدت دویدن خس‌خس می‌کرد. آن‌ها در ایستگاه تاکسی توقف کردند. کاوه درِ یک تاکسی زرد رنگ را باز کرد و شیوا را به داخل هل داد.
راننده با تعجب پرسید: «کجا بریم جوون؟»
کاوه در حالی که با اضطراب به پشت سر نگاه می‌کرد و در را می‌بست، با نفس‌نفس گفت: «میدون فردوسی… شعبه مرکزی بانک. فقط تند برو آقا… خیلی تند!»
تاکسی در ترافیک و باران تهران به راه افتاد، در حالی که در آینه‌ی بغل، شاسی‌بلند مشکی رنگی تازه از انتهای خیابان پیچیده بود و به دنبال آن‌ها می‌آمد. مسابقه‌ی مرگ و زندگی برای رسیدن به صندوق ۴۱۴ آغاز شده بود.