اگر به خواندن یک داستان معمایی کوتاه رازآلود علاقه دارید…”
- قسمت‌های قبلی را از دست داده‌اید؟
- 🔗 [خواندن قسمت اول راز جوهر سرخ]
- 🔗 [خواندن قسمت دوم راز جوهر سرخ]
- 🔗 [خواندن قسمت سوم راز جوهر سرخ]
- 🔗 [خواندن قسمت چهارم راز جوهر سرخ]
- 🔗 [خواندن قسمت پنجم راز جوهر سرخ]
گرد و خاک ناشی از انفجار، از سقف زیرزمین می‌بارید. صدای قدم‌های سنگین و کشیده‌ی منصور روی پله‌های سنگی، مثل تیک‌تاک بمب ساعتی در فضای وهم‌آلودِ اتاق مدرن می‌پیچید.
جلال بدون آنکه اسلحه‌اش را از روی سینه بهرام (پدر کاوه) پایین بیاورد، با عصبانیت زیر لب غرید: «اون روانی چطور تونست در رو باز کنه؟!»
بهرام با همان خونسردیِ ترسناکش پوزخند زد: «تو همیشه منصور رو دست‌کم می‌گرفتی، جلال. همون‌طور که ۳۰ سال پیش فکر کردی با قفل کردن درهای چاپخونه، می‌تونی هم من و هم منصور رو توی آتش زنده بسوزونی تا زینک‌های اصلیِ اسکناس‌ها رو برای خودت برداری.»
کاوه با شنیدن این حرف، احساس کرد سطل آب یخی روی سرش ریخته‌اند. پس راز آتش‌سوزی ۳۰ سال پیش، چاپ اسکناس‌های تقلبی بود و جلال… عمو جلالِ مهربان، خائن اصلی ماجرا بود!
جلال آب دهانش را قورت داد و ماشه رولور را عقب کشید: «خفه شو بهرام! زینک‌ها حق من بود. من سال‌ها پای اون دستگاه‌های لعنتی عرق ریختم. حالا هم کدهایی که این ۲۵ سال باهاشون سیستم‌های امنیتی رو هک می‌کردی بده به من، وگرنه پسر عزیزت…»
حرف جلال با ظاهر شدن هیکل درشت و سوخته‌ی منصور در چهارچوب درِ گاوصندوق قطع شد. منصور با دیدن نور شدید مانیتورها لحظه‌ای چشم‌هایش را جمع کرد، اما وقتی نگاهش به بهرام و جلال افتاد، خنده‌ای شیطانی و خشن سر داد. شات‌گان لوله‌کوتاهی در دستش بود.
منصور با صدایی خروپف‌مانند گفت: «چه تجدید دیدار تکان‌دهنده‌ای! بهرام… موش کثیف، پس تمام این سال‌ها این پایین قایم شده بودی. و تو جلال… رفیق نیمه‌راه. بوی گوشت سوخته‌ی صورتم رو حس می‌کنی؟ ۳۰ ساله منتظر این لحظه‌ام.»
حالا یک مثلث مرگبار شکل گرفته بود. منصور شات‌گان را به سمت جلال گرفت، جلال رولورش را بین منصور و بهرام می‌چرخاند و بهرام… بهرام فقط با نگاهش به کاوه که کنار پنل کنترل چاپگر دیجیتال ایستاده بود، اشاره‌ای نامحسوس کرد.
کاوه که تمام عمرش را در چاپخانه گذرانده بود، متوجه دکمه‌ی قرمز رنگِ “Overload” (تخلیه بار الکتریکی) روی پنل اصلی دستگاه چاپ شد. دکمه‌ای که در مواقع اضطراری، تمام سیستم‌های نوری را قطع و فلاش‌های قدرتمند ماوراءبنفش دستگاه را برای پاکسازی لیزری روشن می‌کرد.
منصور فریاد کشید: «همه می‌میرید! اول تو جلال…»
انگشت منصور روی ماشه شات‌گان فشرده شد.
کاوه در یک صدم ثانیه تصمیمش را گرفت. با تمام قوا خودش را روی پنل انداخت و دکمه قرمز را کوبید.
ناگهان صدای آژیر کرکننده‌ای بلند شد. نور سفید مانیتورها در کسری از ثانیه قطع شد و فلاشِ کورکننده و بنفش‌رنگِ دستگاه چاپ، کل اتاق را درنوردید. چشمان منصور و جلال که به تاریکی پله‌ها و نور ملایم اتاق عادت کرده بود، برای چند ثانیه کاملاً کور شد.
در میان نور کورکننده‌ی بنفش و تاریکی مطلقِ پس از آن، صدای دو شلیک پیاپی و مهیب زیرزمین را لرزاند. بوی تند باروت و خون، بوی مطبوع اتاق را بلعید.
صدای افتادن جسمی سنگین روی زمین به گوش رسید.
بعد از آن… فقط سکوت بود.
(ادامه دارد…)
“تمامی حقوق مادی و معنوی این داستان متعلق به انتشارات آوای نیزار می‌باشد. هرگونه کپی‌برداری، انتشار و بازنشر این محتوا در سایت‌ها و شبکه‌های اجتماعی بدون ذکر منبع و لینک مستقیم، پیگرد قانونی دارد.”