اگر به خواندن یک داستان کوتاه رازآلود علاقه دارید…”
صدای برخورد قطرات باران به شیشه‌های بخارگرفته‌ی دفتر، با بوی همیشگی کاغذهای تازه و جوهر چاپ ترکیب شده بود. ساعت از ده شب گذشته بود و همه رفته بودند. «کاوه» پشت میز چوبی‌اش نشسته بود و داشت آخرین فایل‌ها را برای چاپ فردا بررسی می‌کرد که چشمش به یک بسته‌ی کاغذیِ قهوه‌ای رنگ افتاد؛ درست گوشه‌ی میز، زیر نور زرد و کم‌جانِ چراغ مطالعه.
مطمئن بود یک ساعت پیش که قهوه‌اش را روی میز می‌گذاشت، آن بسته آنجا نبود. هیچ‌کس هم وارد دفتر نشده بود.
با احتیاط گره نخ کنفی بسته را باز کرد. داخل آن، یک دفترچه‌ی چرمی قدیمی با برگه‌های کاهی بود. هیچ نام و نشانی از فرستنده به چشم نمی‌خورد، جز یک تکه کاغذ کوچک که با خطی لرزان و جوهر سرخ روی آن نوشته شده بود: «پیش از آنکه پیدایم کنند، این را کلمه به کلمه چاپ کن. فقط تو می‌دانی چرا.»
کاوه اخم کرد. فکر کرد شاید یکی از نویسنده‌های تازه‌کار برای جلب توجه این بازی را راه انداخته است. دفترچه را برداشت؛ جلد چرمی‌اش سرد و به‌طرز عجیبی سنگین بود. صفحه اول را باز کرد. تاریخ بالای صفحه به سی سال پیش برمی‌گشت؛ دقیقاً همان شبی که چاپخانه‌ی قدیمی پدربزرگش در آن آتش‌سوزی مهیب سوخت و خاکستر شد.
خط اول را خواند و نفس در سینه‌اش حبس شد:
«آن شب، آتش را من روشن نکردم، اما درها را من قفل کردم…»
کاوه روی صندلی وا رفت. قطره‌ای عرق سرد از تیره‌ی پشتش سر خورد. دست‌خط، دست‌خطِ پدرش بود؛ پدری که بیست و پنج سال پیش بدون هیچ ردی ناپدید شده بود و همه فکر می‌کردند مرده است. هنوز در شوک بود که صدای چرخیدن کلید در قفلِ درِ ورودیِ دفتر، سکوت سنگین شب را شکست…
“تمامی حقوق مادی و معنوی این داستان متعلق به انتشارات آوای نیزار می‌باشد. هرگونه کپی‌برداری، انتشار و بازنشر این محتوا در سایت‌ها و شبکه‌های اجتماعی بدون ذکر منبع و لینک مستقیم، پیگرد قانونی دارد.”